I oto stało się coś, czego się strasznie wstydzę. Dwa dni pod rząd zrobiłam ciepłą kolację. Z jednej strony - nie powinnam o tym pisac, bo to mi psuje czarny pijar. Z drugiej - muszę podzielic z kimś tą niedolą. Złamałam zasady, zgrzeszyłam, postąpiłam niegodnie. Ponieważ każde zachowanie przynosi jakąś korzyść, zastanawiam sie, jaką korzyśc miałam z tego, że zrobiłam kolację. No dobra, miałam kolację. Ale bardzo krótko.
Kolacja składała się z dwóch elementów: grzanek i sałatki.
Sałatkę stanowił ugotowany, oskórowany bób wymieszany z kaparami. Zalany sosem z kwasnej śmietany i majonezu (w proporcji 3:1), czosnku, pieprzu cyttrynowego, odrobiny soli i soku z cytryny.
Grzanki powstały na bazie ciemnej ciabaty osmarowanej gorgondzolą i posypane grubo posiekanymi orzechami włoskimi.
Dzisiaj po południu wyruszam na poszukiwane grupy wsparcia, bo całkiem się chyba zepsułam.

Ciekawa jestem, czy intelektualiści coś jedzą. Pewnie tak - inaczej by nie żyli. To w sumie wyjaśnia, dlaczego jest tak mało intelektualistow. No, ale jednak jacyś są. Następne pytanie brzmi: czy czasami coś samodzielnie gotują? Pewnie tak, żywienie na mieście bywa drogie. Nawet mnie nachodzi czasem chęć zgrzeszenia i ugotowania czegoś. Ci intelektualiści. Skąd biorą przepisy? Pewnie z tych samych miejsc, co wszyscy inni. Biedni intelektualiści! A w sumie - dobrze im tak. Po huk się kształcili. Było zostać prostym człowiekiem! I dlaczego tylko ja mam się męczyć?

To chyba Franc Fiszer mówił, że najlepsze są proste dania. Taki kawior i szampan na przykład. W pewnym sensie Fiszer jest bohaterem mojego romansu.. Nienienie, nie żebym chciała mieć romans z Fiszerem, brąboże. Ale jako barwna postać podoba mi się bardzo. Mogłabym mieć takiego kumpla.

To Fiszer, kiedy ktoś z obrzydzeniem się dziwował, jak on, erudyta i intelektualista, w ogóle może zadawać się z Kobietami_Lekkiego_Się_Prowadzenia i „co im mówi”, odpowiedział:

– To, co wszystkim innym: moje słońce, mój aniele, sensie mojego życia (lub jakoś podobnie, cytuję z pamięci).

Fiszer imponuje mi też beztroskim stosunkiem do książek, bo takiego to ja nigdy nie będę miała. Czytał je w łóżku, a przeczytane strony po prostu wyrywał i rzucał gdziekolwiek, skutkiem czego jego łóżko tonęło w zwałach makulatury.

Stek z tuńczyka jest równie prostym daniem, co kawior i szampan. Komplikacje w jego przygotowaniu są podobne natomiast do złożoności gotowania ziemniaków. Czyli bierze się stek z tuńczyka i się go robi. Na przykład tłucze się dość niechlujnie pieprz czarny, czerwony i zielony w moździerzu, ten pieprz wrzuca się do dwóch łyżek oliwy, jak cierpi się na nadmiar zajęć, to się ociera skórkę cytrynowę do tej bumelajzy, można też dodać kilka chlapnięć plastik lemon dżusem i w tym wala się steki. Można je tak upaprane zamknąć szczelnie i mieć na jutro, a można smażyć od razu. Ja rzucam na grill elektryczny.

Co do ziemniaków natomiast, to postępujemy z nimi tak samo,  tylko zupełnie inaczej, to jest stosownie do tego, że tuńczyk to tuńczyk, a ziemniaki – to ziemniaki.

Dzisiaj rano doznałam iluminacji. Iluminacja, w dodatku przed ósmą rano, to jest naprawdę coś (tak, jestem zajebista!). Otóż nie chodzi li tylko i wyłącznie o to, czy ja nienawidzę, czy lubię gotować. Chodzi też o to, że kiedy mam pisać o czymś, co jest tak oczywiste jak oddychanie, tracę chęć. Czy można opisać proces sporządzania kanapek (owszem, można, ale litości!). Lub cokolwiek innego, co wynikło z improwizacji? Czuję się wtedy jak stara, zrzędliwa, sklerotyczna baba, która poucza, jak należy przechodzić przez jezdnię. Albo jak erotoman-gawędziarz.

Ale dobrze. Niech będzie.

Kupiłam kilogram świeżego szpinaku. Opowieści o gehennie z płukaniem szpinaku uważam za mocno przesadzone. Ale może to dlatego, że postanowiłam powrócić do praktykowania uważności. 

Co do szpinaku natomiast, to połowę kilograma pobawiłam za pomocą nożyczek ogonków, a liście zalałam zimną wodą w wielkim saganie. Następnie gołymi rękami odłowiłam liście na sitko, wodę z sagana wylałam, sagan opłukałam, odstawiłam i od tej pory nie interesowałam się nim aż do następnego dnia, kiedy to płukałam następne pół kilograma. Niezbyt wielkie porcje liści zalewałam wodą w wirówce do sałaty. Znowu płukałam, wyjmowałam sitko, odlewałam wodę i wirowałam. Ćwicząc uważność, z uwagą i szacunkiem przyglądałam się liściom szpinaku i myślom, które się we mnie pojawiały, inspirowane szpinakiem.

Pokroiłam je na paski, wrzuciłam do miski. Dodałam miąższ z połówki pomarańczy, poszarpany palcami. Pozostałą połówkę pomarańczy zamknęłam w pojemniku, a pojemnik w lodówce. Dorzuciłam trumienkę poziomek (bo truskawki są do niczego po tych deszczach). Zalałam sosem winegret. Skropiłam lekko octem balsamicznym.

Następnego dnia w ten sam sposób wypłukałam pozostałą część szpinaku. Dodałam dwa owoce awokado, wydłubane ze skórek za pomocą łyżeczki do jogurtu. Poszarpałam palcami odłożoną w razie Niemca połówkę pomarańczy. Dodałam garść pestek słonecznika (bo nie miałam pestek dyni). Zalałam winegretem.

Następnie uważnie przyglądałam się myślom, które pojawiały się we mnie w reakcji na uwagę Dzie(g)cia, że mnie można zamknąć w zupełnie pustym pokoju, a ja w ciągu kilku minut zrobię fantastyczną sałatę.

Po czym porzuciłam na chwilę praktykowanie uważności, zachwycając się myślą, że jestem kreatywna i ociekam zajebistością.

Upał i pieczenie niezbyt  harmonijnie ze sobą współpracują. Ale co robić moja pani, kiedy inaczej nie  można. Kiedy potrzebne są ciastka motywujące, trzeba zacisnąć zęby, odpalić  piekarnik na 220 stopni i pieścić świadomość, że to się, per saldo, opłaci.

Żeby nie przedłużać męki: trzy  jajka i 1/3 szklanki oleju mieszamy (najlepiej w blenderze). Dorzucamy pół  kilograma drobno pokrojonej wątroby. Miksujemy. Dodajemy dwie szklanki mąki(mniej więcej, zależy od stopnia suchości mąki i jej gatunku). Mieszamy.Wylewamy na blachę i pieczemy przez ok. pół godziny. Po tym czasie ciasto  wyjmujemy z pieca i kroimy na kawałki 1 x 1 cm. Jeżeli ciastka są jeszcze zbyt  wilgotne – dosuszamy w stygnącym piekarniku.

Te ciastka stosujemy jako  motywatory dla PSA.